Herken je dit?

Je hebt cravings waar je geen controle over lijkt te hebben, waardoor je achteraf schuldgevoel ervaart over wat je gegeten hebt. Je neemt jezelf voor “vandaag gezond te doen”, maar eindigt ’s avonds alsnog met snaaien op de bank waarna je baalt van jezelf. Hoe hard je ook probeert, je hebt het gevoel dat je niet genoeg discipline hebt.

Je buik voelt regelmatig opgeblazen, zeker in de week voordat je ongesteld moet worden, waardoor kleding ineens strak zit en je je onzeker voelt over je lichaam, terwijl je dit eigenlijk niet van jezelf herkent. Niks zit op die dagen meer lekker, waardoor je inmiddels een tweede garderobe hebt voor de dagen dat je je zo opgeblazen voelt.

Je hebt je emoties niet meer in de hand. Regelmatig barst je in de supermarkt of op straat in huilen uit en de kleinste dingen zorgen ervoor dat je je mateloos irriteert. Het lijkt wel alsof er constant een verdrietige wolk over je leven hangt, waardoor je niet meer kan genieten van de kleine dingen zoals je dat vroeger wel kon. En dat maakt je nog verdrietiger.

Je hebt steeds het gevoel dat je hoofd meer wil dan dat je lichaam aan kan. Je houdt constant rekening met hoeveel energie, pijn of mentale ruimte je die dag hebt, waardoor de spontaniteit uit je leven verdwijnt en je regelmatig afspraken moet afzeggen. Je vergelijkt jezelf met leeftijdsgenoten die veel meer aan lijken te kunnen en baalt er van dat alles jou zo veel moeite en ruimte kost.

Je voelt je gefrustreerd omdat artsen als enige oplossing voor jouw klachten de pil voorschrijven, maar je weet inmiddels wel dat je dat niet (meer) wil. Je wilt zó graag begrijpen wat er gebeurt, maar hebt het gevoel dat niemand je echt helpt, waardoor je je niet serieus genomen voelt en steeds meer het vertrouwen in je eigen lichaam verliest